บวัน
พวกเขาก็ไม่ได้รีบเร่งสักเท่าใดนัก ดังนั้นถึงต้องรอก็ไม่เป็นไร
หลังจากโยวเย่ว์หลับไปสองวันแล้วก็ลากพวกเขาสามคนไปเดินเล่นบนท้องถนน ได้ยินว่าที่นี่มีอาหารเลิศรส จึงอยากจะไปลิ้มลองดู จากนั้นจึงถามเส้นทางไป พวกเขาโชคดีที่ได้ห้องส่วนตัวห้อง สุดท้ายพอดี บอกว่าผู้อื่นจองเอาไว้แล้วไม่มา จึงเพิ่งว่างเมื่อครู่นี้เอง
“โยวเย่ว์ เจ้าดูสิ ที่นี่ก็มีหอเซวียนหยวนเช่นกัน ดูจากข้างนอกช่างมีรสนิยมยิ่งนัก” เป่ยกงถังเห็นร้านค้าที่ฝั่งตรงข้ามถนนจึงเอ่ยขึ้น
เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำชามาให้พวกเขาพอดี เมื่อได้ยินคำชมของนาง จึงพูดว่า “คนที่มาจากแดนศูนย์กลางเป็นผู้เปิดหอเซวียนหยวนแห่งนี้ ภูมิหลังหนาแน่นเลยทีเดียว! ต้องบอกว่าตำแหน่งสูง งกว่าตำหนักว่านชิงอยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าเขาค่อนข้างถ่อมตนเท่านั้น ที่นั่นมีข้าวของมากมายทีเดียวล่ะ ถ้าหากพวกท่านมีเวลาก็ไปเที่ยวชมดูได้ โดยเฉพาะงานประมูลนั้นช่างมีรสน นิยมนัก!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราไม่เคยไปมาก่อน” โยวเย่ว์ยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง น้ำชานี้รสชาติไม่เลวเลย
“พวกท่านทั้งหลายดูไม่คุ้นหน้า อีกทั้งยังชื่นชมหอเซวียนหยวนถึงเพียงนี้ พวกเรามิได้เพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เป็นครั้ง
