ทีของพวกเขาจึงบอกว่า “มีอยู่เล็กน้อย”
“พวกเราขอใช้สิ่งล้ำค่าแลกเปลี่ยนกับเจ้า ว่าอย่างไรเล่า” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูด “ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่พวกเราสามารถมอบให้ได้ แค่เจ้าเอ่ยปากมา พวกเราก็จะยอมแลกกับพวกเจ้าทั้งนั้น”
เอ่อ…
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทางอาจหาญเช่นนั้นของเขาแล้วคิดว่าตระกูลเหลียนนี้จะต้องมีสมบัติล้ำค่ามากมายอย่างแน่นอน จะอาศัยโอกาสนี้ปอกลอกพวกเขาสักหน่อยดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงเห หลียนหง เธอจึงมิได้ใจดำขนาดนั้น แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกท่านต่างรู้ถึงมูลค่าของผึ้งแดง ข้าก็ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว จะเป็นการหลอมยาวิเศษ หลอมอาวุธ ค่ายกล หรือฝึกสัตว์อสู รก็ย่อมได้ทั้งสิ้น”
ผู้อาวุโสตระกูลดำครุ่นคิดแล้วหยิบเอาหีบออกมาสองใบ ใบหนึ่งใหญ่ ใบหนึ่งเล็ก ซือหม่าโยวเย่ว์เปิดออกดู ภายในหีบเล็กคือวัสดุในการหลอมอาวุธก้อนหนึ่ง สมบัติที่ได้รับการทะน นุถนอมเช่นนี้ ระดับขั้นต้องไม่ต่ำอย่างแน่นอน ส่วนภายในหีบใหญ่คือเครื่องยาชนิดหนึ่งซึ่งก็คือโสมหิมะอายุเกินหมื่นปี
ผู้อาวุโสตระกูลขาวเห็นสิ่งของที่ผู้อาวุโสตระกูลดำหยิบออกมา จึงหยิบของออกมาสองสิ่งด้วย ซึ่งก็คือเคล็ดวิชาธาตุสายฟ้าเล่มหนึ่ง ส่วนอีกอย่างก็คือตำร
