้วสิ” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูด “เจ้าดูสิ พวกเราจัดการเรื่องของเหลียนหงเรียบร้อยหม มดแล้ว ถึงคราวเจ้า…”
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบขวดหยกสูงสิบกว่าเซนติเมตรใบหนึ่งออกมาแล้วเอ่ยว่า “ในนี้คือน้ำผึ้งแดง”
ผู้อาวุโสตระกูลขาวและผู้อาวุโสตระกูลดำเปิดฝาขวด กลิ่นหอมขุมหนึ่งโชยออกมา ผู้อาวุโสตระกูลขาวจึงเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “กลิ่นนี้นี่แหละ! คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเราสองคนจะมาได้กลิ นนี้อีกครั้งตอนอายุปูนนี้!”
“ใช่แล้ว! คิดถึงจริงๆ เลย!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินวาจาของทั้งสองแล้วจึงถามอย่างใคร่รู้ว่า “พวกท่านเคยเห็นผึ้งแดงมาก่อนหน้านี้หรือ”
ผู้อาวุโสตระกูลดำปิดฝาขวดแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทีระลึกความหลังว่า “ตอนนั้นพวกเรากับตาเฒ่าขาวไปยังโลกย่อส่วนแห่งหนึ่งด้วยกันแล้วพบกับผึ้งแดงฝูงหนึ่งที่นั่น และได้รับน้ำผึ้ งแดงมาจำนวนหนึ่ง”
“น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้พาผึ้งแดงออกมาด้วย นอกจากนี้ตอนนั้นพวกเราสองคนยังอายุไม่มากนัก ทั้งยังไม่รู้ถึงความล้ำค่าของผึ้งแดง ไม่อย่างนั้นต่อให้ต้องเสี่ยงอันตราย พวกเราก็ ต้องนำออกมาให้ได้สักหน่อยหนึ่ง” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูดต่อ
“เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีผึ้งแดงอยู่มากน้อยเพียงใดหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่า
