โยวเย่ว์ “เจ้ารอก่อนนะ”
พอพูดจบเขาก็หายตัวไปในทันที
“ผู้อาวุโสตระกูลขาวไปไหนเสียแล้วเล่า”
“ห้องโถงหลักน่ะสิ” ผู้อาวุโสตระกูลดำเข้าอกเข้าใจสหายของตนผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง จึงพูดอย่างมั่นใจ
ไม่นานนักผู้อาวุโสตระกูลขาวก็กลับมาอีกครั้งแล้วมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางพูดอย่างเอาหน้าว่า “จัดการเรียบร้อย ตอนนี้เหลียนหงได้กลับเข้าสู่ตระกูลแล้ว พรุ่งนี้พวกเขาจะเขียนชื่อ ของเขาลงในสาแหรกตระกูล”
ซือหม่าโยวเย่ว์จนคำพูด ผู้อาวุโสตระกูลขาวผู้นี้รวดเร็วเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!
“ผู้อื่นไม่มีใครเห็นต่างเลยหรือ”
ตระกูลใหญ่ขนาดนี้ คงจะมีคนต่อต้านแน่นอนอยู่แล้วกระมัง
“พวกเขาต่อต้านไปแล้วมีประโยชน์อันใดเล่า ขอเพียงแค่ข้ากับตาเฒ่าดำเอ่ยปาก ก็ไม่มีเรื่องใดในตระกูลเหลียนที่พวกเราทำไม่ได้หรอก” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูดอย่างลำพองใจ
“สถานะของพวกท่านทั้งสองสูงส่งขนาดนี้เชียวหรือ หรือพวกท่านมีวัยวุฒิกันแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์อดมองประเมินทั้งสองคนมิได้ ผู้อาวุโสตระกูลนี้ส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของตระกูลได้ นี่ช่างเหนือความคาดหมายเกินไปแล้วกระมัง
“พวกเราสองคนคือท่านปู่และท่านปู่สามของประมุขตระกูลเหลียน พวกเขาย่อมต้องฟังคำพูดของพวกเราอยู่แล
