ลึง ผึ้งแดงที่โลกเบื้องบนสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว แต่ที่ดินแดนเบื้องล่างอันต่ำต้อยกลับยังมีอยู่อย่างนั้นหรือ
แต่ความจริงแล้วสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือที่แดนศูนย์กลางก็ยังมีบางคนที่มีผึ้งแดงอยู่ เพียงแต่มีจำนวนน้อยนิดอย่างยิ่งเท่านั้นเอง
“แหะๆ เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีผึ้งแดงมากน้อยเพียงใดกัน มีน้ำผึ้งแดงหรือไม่” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูดพลางหัวเราะร่า “ถ้าหากเจ้ามี พวกเราก็ยินดีจะนำสิ่งล้ำค่ามาแลกเปลี่ยนกับเจ้านะ”
“พวกท่านต้องการน้ำผึ้งแดงหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองสองคนนี้พลางดีดลูกคิดอยู่ในใจแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าได้สะสมน้ำผึ้งแดงเอาไว้จำนวนหนึ่ง พวกท่านเป็นผู้อาวุโสตระกูลของ งตระกูลเหลียน พวกเรากับเหลียนหงก็เป็นสหายกัน ถ้าหากเหลียนหงได้เป็นคนตระกูลเหลียนแล้ว พวกท่านก็ต้องเป็นผู้อาวุโสตระกูลของสหายข้า อย่าว่าแต่แลกเปลี่ยนกับพวกท่านเลย ต่อใ ให้มอบให้กับพวกท่านก็ย่อมได้ แต่ถ้าหากพวกท่านมีความสัมพันธ์อันเป็นปฏิปักษ์ต่อพวกเรา ข้าย่อมไม่มีทางมอบให้กับศัตรูของข้าอย่างพวกท่านแน่นอน ถูกต้องหรือไม่”
“เจ้านี่ช่างฉลาดเป็นกรดทีเดียว เจ้าก็แค่อยากให้เหลียนหงกลับเข้าตระกูลเท่านั้นใช่หรือไม่” ผู้อาวุโสตระกูลขาวมองซือหม่า
