วุโสตระกูลดำขาวมองวิหคสี่ปีกพลางเลิกคิ้ว
โฉวเซี่ยวเทียนมองผู้อาวุโสตระกูลดำขาวแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าเสี่ยวเหลียนจื่อจะเป็นคนตระกูลเหลียนของพวกท่าน แต่ตลอดหลายปีมานี้พวกท่านก็ไม่เคยถามถึงเขามาก่อนเลย เขาก็ไม่มีท ทางคุกคามพวกท่านเช่นกัน ขอให้พวกท่านปล่อยตัวเขาเสียดีกว่า”
บรรดานกของเผ่าพันธุ์นกนี้หยิ่งยโสเป็นที่สุด แล้วมาติดตามอยู่ข้างกายมนุษย์คนหนึ่งได้อย่างไรกัน ทั้งยังปกป้องเธอถึงขนาดนี้อีกด้วยหรือ
“คนตระกูลเราอย่างนั้นหรือ พวกเจ้าจะบอกว่าพวกเราจับตัวคนในตระกูลตัวเองอย่างนั้นน่ะหรือ” ผู้อาวุโสตระกูลดำขมวดคิ้วพูด “พวกเราเป็นคนที่กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำก็เลยทำเรื่องเ เช่นนี้อย่างนั้นหรือไร”
“เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไปรบกวนระดับสูงของตระกูลเหลียนหมดแล้ว กำลังทยอยมากันอยู่”
“ท่านประมุขตระกูล” ทุกคนบินแยกไปเป็นสองฝั่ง แหวกทางเดินให้กับบุรุษผอมสูงผู้หนึ่ง
เหลียนเจวี๋ยเหาะมายังข้างกายของผู้อาวุโสตระกูลดำขาวแล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าจะรบกวนผู้อาวุโสตระกูลทั้งสองท่านด้วยเช่นกัน”
ผู้อาวุโสตระกูลขาวเห็นเหลียนเจวี๋ย จึงเอ่ยว่า “เจ้ามาพอดีเลย เขาบอกว่าพวกเราจับตัวคนของพวกเขามา ทั้งยังบอกว่านั่นคือคนตระกู
