าเนิ่นนานเท่าใดแล้ว!
เจ้าวิหคน้อยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ได้รับบาดเจ็บ จึงคิดอยากไปโจมตีเผิงเฟิง แต่กลับพบว่าตนเองก็ไม่อาจเคลื่อนไหวได้เช่นกัน จึงตวาดด้วยความกระวนกระวายว่า “ถ้าหากพวกเจ้ากล้าลงมือกั บเจ้านาย ข้าก็จะปลิดชีพตนเอง ให้พวกเจ้าได้เห็นสายโลหิตพญาวิหคแต่ก็มิอาจได้ไปครอง!”
“เช่นนั้นท่านก็ต้องปลิดชีพตนเองแล้ว!” เผิงเฟิงเอ่ย หลังจากนั้นจึงออกคำสั่งกับคนที่อยู่ข้างๆ ว่า “ไปใช้เคล็ดวิชาลับขจัดพันธสัญญาระหว่างพวกเขาเสีย”
“ผู้อาวุโสเผ่า…” เผิงจิ่วเอ๋อร์มองเจ้าวิหคน้อยอย่างเป็นกังวล กลัวว่าเขาจะทำเรื่องอันใดที่มากเกินไปขึ้นมาจริงๆ
“ตอนนี้เขาได้รับผลกระทบจากการทำพันธสัญญา รอให้เขาได้รับอิสระกลับคืนมาแล้วย่อมต้องรู้สึกขอบคุณพวกเราอย่างแน่นอน” เผิงเฟิงพูด “รีบไปเร็วเข้าสิ!”
ร่างกายของซือหม่าโยวเย่ว์ถูกกดดันจนแทบจะคุกเข่าลงไป เมื่อได้ยินคำพูดของเผิงเฟิง เธอจึงถลึงตาใส่มันอย่างแรงพลางเอ่ยว่า “เจ้าหยุดคิดไปได้เลย!”
“ไปสิ”
“ขอรับ ผู้อาวุโสเผ่า”
ชายวัยกลางคนสองคนเดินเข้าไปหาซือหม่าโยวเย่ว์ หนึ่งในนั้นยื่นมือมาคว้าศีรษะของซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้ ส่วนมืออีกข้างยังเข้ามาประทับที่หว่างคิ้วของเธออีกด้วย เพิ่งจะส
