ในขณะที่เธอเกิดความคิดขึ้นมา มันก็พาเธอออกห่างไปจากจุดเดิมทันที
ลำแสงสายหนึ่งส่องมาจากลำธาร เฉียดผ่านเรือนผมของซือหม่าโยวเย่ว์ไป
“เจ้านาย ไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เจ้าวิหคน้อยถาม
“ไม่เป็นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์ยืนอยู่บนร่างเจ้าวิหคน้อยแล้วมองลงไปยังเบื้องล่าง ในใจเป็นกังวลกับความปลอดภัยของคนอื่นๆ อยู่บ้าง
“พรึ่บ…”
ทันใดนั้นก็มีนกยักษ์กว่าร้อยตัวบินออกมาจากลำธารและภายในป่า เมื่อดูอย่างละเอียดก็พบว่าเป็นวิหคสี่ปีกทั้งสิ้น
“ข่าวที่พวกเราได้รับมาไม่ผิดจริงๆ ด้วย เจ้าพวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจ ถึงกับนำเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ข้าไปทำเป็นสัตว์อสูรบินได้!” น้ำเสียงแก่ชราเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหน้า
ซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าวิหคน้อยมองดูวิหคสี่ปีกที่ล้อมรอบอยู่อย่างแน่นขนัดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“พวกเจ้าเป็นใครกัน”
“เฮอะ พวกเราคือเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีก เจ้าถึงกับกล้านำองค์ราชาในอนาคตของพวกเรามาทำเป็นสัตว์อสูรบินได้ ช่างกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วจริงๆ!” ผู้อาวุโสเผ่าผู้นั้นพูดอย่างเดือดดาล “เด็กๆ จับตัวเขาให้ข้าที! ระวังอย่าไปทำร้ายองค์ราชาเข้าล่ะ”
“ขอรับ ท่านผู้อาวุโสเผ่า!” วิหคสี่ปีกที่อยู่รอบๆ ประสานเสียงรับคำ พร้อมกับมองซือ
