วางตัวเธอลงบนพื้น
เจ้าวิหคน้อยเข้าใจความหมายของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงพาเธอบินไปยังยอดเขาแห่งหนึ่ง รอจนเธอลงมาแล้วจึงยืนอยู่ข้างกายเธอ
วิหคเพศเมียบินตามเข้ามาด้วย เมื่อเห็นเจ้าวิหคน้อยจึงใช้จะงอยปากจิกเจ้าวิหคน้อยเบาๆ สองครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่
“ลูกแม่ ข้าตั้งหน้าตั้งตาคอยเจ้ากลับมาอยู่ตลอดเลย” วิหคเพศเมียใช้ปีกโอบกอดเจ้าวิหคน้อยด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านแม่ ที่แท้นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” เจ้าวิหคน้อยเห็นพญาวิหคบนท้องฟ้าเหล่านั้น อย่างต่ำที่สุดก็เป็นสัตว์อสูรเหนือเทพทั้งสิ้น ถ้าหากวันนี้พวกมันคิดจะทำร้ายซือหม่าโยวเย่ว์จริงๆ พวกตนย่อมไม่มีปัญญาสู้กลับได้อย่างแน่นอน
วิหคเพศเมียมองเจ้าวิหคน้อยแล้วมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “ข้าคือมารดาของเจ้าวิหคน้อย สมาชิกเผ่าพันธุ์เรียกข้าว่าเผิงจิ่วเอ๋อร์”
“สะ…สวัสดี” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้ว่าจะเรียกหาเผิงจิ่วเอ๋อร์ว่าอย่างไรดี ว่ากันตามหลักแล้วเธอควรจะเรียกมันว่าท่านน้าหรือไม่ก็ท่านป้า แต่จะให้ตนเรียกนกตัวหนึ่งเช่นนั้นเธอก็เรียกไม่ออกจริงๆ
เผิงจิ่วเอ๋อร์มองออกว่าซือหม่าโยวเย่ว์วางตัวไม่ถูก ลำแสงสายหนึ่งวาบผ่าน มันก็กลายเป็นสตรีงดงามผู
