ของตัวเอง ถึงอย่างไรเขาก็ถูกส่งลงไปยังดินแดนเบื้องล่างตั้งแต่ยังอยู่ในไข่แล้ว” วิหคตัวหนึ่งก้าวเข้ามาเอ่ยชี้แนะ เสียงนั้นฟังดูเหมือนหญิงสาวผู้หนึ่ง “พวกเราเล่าให้องค์ราชาฟังดีๆ เขาต้องเข้าใจแน่ ให้ข้าพูดกับเขาเองแล้วกัน”
“เฮอะ… ก็เป็นบุตรชายในไส้ของเจ้าเองนี่!” ถึงแม้ว่าผู้อาวุโสเผ่าจะโมโห แต่กลับบอกให้วิหคเหล่านั้นอย่าเพิ่งลงมือ
วิหคเพศเมียตัวนั้นกระพือปีกบินเข้ามาแล้วมองเจ้าวิหคน้อยด้วยความรักใคร่พลางเอ่ยว่า “ลูกแม่ เจ้าอย่ากลัวไปเลยนะ ข้าคือมารดาของเจ้า เจ้าคงสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ทางสายโลหิตระหว่างพวกเราแล้วสินะ”
เจ้าวิหคน้อยมองวิหคเพศเมีย ถึงแม้ว่าจะคลางแคลงใจอยู่บ้าง แต่มันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจริงๆ
มันรู้ว่านี่คือการตัดสินที่ตรงไปตรงมาที่สุดที่มีต่อสายโลหิตของสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกมัน
“ท่านคือท่านแม่อย่างนั้นหรือ” เจ้าวิหคน้อยมองวิหคเพศเมียด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง ที่แท้ตนเองก็มีมารดา มีสมาชิกเผ่าพันธุ์อยู่
“ใช่แล้ว เจ้าคือบุตรชายของข้า” น้ำตาหยาดหยดจากดวงตาของวิหคเพศเมีย มันรอคำว่าท่านแม่คำเดียวนี้มาหลายร้อยปีแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบบ่าเจ้าวิหคน้อย เป็นสัญญาณให้มัน
