แต่พวกเขายังไม่ทันได้ออกเดินทาง ก็มีคนกลุ่มหนึ่งออกมาจากเมืองฮวา โฉวเซี่ยวเทียนเห็นคนเหล่านั้นแล้วสีหน้าก็กลายเป็นหนักใจขึ้นมาในทันใด
“คนตระกูลเฟ่ยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสีหน้าเขาก็เดาได้แล้ว
“ใช่ คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมากันได้รวดเร็วถึงเพียงนี้!” โฉวเซี่ยวเทียนกล่าว “ดูเหมือนพวกเขาจะเดาได้แล้วว่าพวกเราอยู่ที่สันเขาพยัคฆ์สวรรค์ แล้วเตรียมตัวจะไปหาพวกเราอยู่ที่เมือง งฮวา ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางส่งคนมากมายถึงเพียงนี้มายังเมืองเล็กจ้อยเช่นนี้หรอก”
ดูเหมือนว่าการที่พวกเขาออกมานั้นจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ค่ายกลนำส่งของสันเขาพยัคฆ์สวรรค์ได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อย จากเมืองฮวาตรงเข้าไปยังเมืองหงผ่านค่ายกลนำส่งแล้วย่อม มหาตัวพวกเขาพบได้ทันที
คนตระกูลเฟ่ยล้อมรอบพวกเขาทั้งหมดเอาไว้อย่างรวดเร็ว ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูคร่าวๆ อีกฝ่ายมีคนเกือบร้อยคนโดยประมาณ
“โฉวเซี่ยวเทียน พวกเจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยสินะ!”บุรุษที่ดูท่าทางเหมือนชายวัยกลางคน สวมอาภรณ์สีแดงเข้มคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านหลังแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองโฉวเซี่ยวเทียน
“ข้าก็นึกว่าสุนัขที่ไหน ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง เฟ่ยอู่!” โฉวเซี่ยวเทียนเอ่ย
“พรืด…” เ
