ซือหม่าโยวเย่ว์มองโฉวเซี่ยวเทียนพลางพูดว่า “ในเมื่อมาถึงแล้ว พวกเราก็แยกกันตรงนี้เลยเถอะ”
“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก” โฉวเซี่ยวเทียนกล่าว “ถึงอย่างไรสถานที่เป้าหมายของพวกท่านก็คือตำหนักว่านชิง เป้าหมายของพวกเราก็คือที่นั่นเช่นเดียวกัน มิสู้ร่วมทางกันไปดีกว่า คอยดูแลซึ งกันและกันระหว่างทางก็ดีเหมือนกันนะ”
“ข้ารู้สึกว่าการอยู่กับท่านย่อมมิใช่การดูแลซึ่งกันและกันอย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม
“แต่มีข้าอยู่ พวกท่านก็จะเข้าสู่ตำหนักว่านชิงได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น มิฉะนั้นหากคิดอยากใช้ค่ายกลนำส่ง พวกท่านก็จะประสบปัญหามากมายเลยทีเดียว” โฉวเซี่ยวเทียนโบกพัดพลางยิ้ม มอย่างร้ายกาจราวกับหมาป่า
คนอื่นๆ ในตระกูลซือหม่ามองซือหม่าโยวเย่ว์ ไม่รู้ว่าเธอกับโฉวเซี่ยวเทียนกำลังคุยอะไรกันอยู่
“โยวเย่ว์ ถึงอย่างไรพวกเราก็ไปทางเดียวกันกับพวกเขา มิสู้ไปด้วยกันดีกว่านะ” เจ้าอ้วนชวีพูด
“แต่พวกเขาคือระเบิดเวลา” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เอ่อ…
“ศิลากลสองก้อน” โฉวเซี่ยวเทียนเพิ่งเคยได้ยินคำว่าระเบิดเวลาเป็นครั้งแรก แต่ก็พอเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้นอย่างคร่าวๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์จ้องมองเขาพลางเอ่ยขึ้น “พวกเราสองคนไปส
