บวมและรุ่มร้อน แต่กลับมิได้เจ็บปวดดังเช่นที่จินตนาการไว้
เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์มองเขาอย่างขบขัน
“นี่มันวิธีการรักษาอันใดกัน” เขาถาม
“การฝังเข็ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดไปพลางฝังเข็มไปพลาง “ตอนนี้ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ ไม่พูดอะไรจะเป็นการดีที่สุด เก็บพลังเอาไว้ดูดซับฤทธิ์ของยาวิเศษเถิด”
ผู้จัดการโฉวเหน็ดเหนื่อยมากจริงๆ แต่สองตากลับกระจ่างเป็นพิเศษ แล้วเอ่ยว่า “โฉวเซี่ยวเทียน”
“หืม?”
“ชื่อของข้า” โฉวเซี่ยวเทียนพูดจบก็หลับตาแล้วไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้ซือหม่าโยวเย่ว์ฝังเข็มลงไปเต็มร่างตน
ท่ามกลางภวังค์ เขารู้สึกว่าพลังชีวิตที่อ่อนจางลงอยู่ตลอดกำลังฟื้นฟูขึ้นมาอย่างช้าๆ กลิ่นอายแห่งความตายพรรค์นั้นมิได้รายล้อมตัวเขาอีกต่อไปแล้ว เสื้อผ้าชุดหนึ่งถูกโยนลงบน ร่างของเขา เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ทำให้สติรับรู้ของเขาค่อยๆ คืนกลับมา
“เสร็จแล้ว ไม่ตายแล้วละ”
โฉวเซี่ยวเทียนลืมตาขึ้นมองซือหม่าโยวเย่ว์ สีหน้าของเขาภายใต้แสงตะเกียงอ่อนล้าอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียพลังไปกับการช่วยชีวิตตนไม่น้อยเลย
“ขอบคุณท่านมาก” เขาเอ่ยอย่างอ่อนแรง
“ขอบคุณข้าก็ยกเว้นค่าห้องให้ข้าสิ” ซือหม่าโยวเย่
