งแค่ส่งคนมาเฝ้าที่นี่เอาไว้ ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเข้าใกล้
ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึง โจวไห่โม่ได้รับข่าวแล้วจึงรีบตรงไปหา
“ท่านปรมาจารย์จะไปจากที่นี่แล้วหรือขอรับ” โจวไห่โม่ถามอย่างนอบน้อม
“อืม ตอนแรกจะอาศัยที่นี่ออกไปยังโลกภายนอก คิดไม่ถึงว่าจะติดอยู่ที่นี่เนิ่นนานถึงเพียงนี้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ทำไม ค่ายกลนำส่งนี้ยังไม่มีใครเคยใช้มาก่อนเลยอย่างนั้นหรือ”
“ไม่ใช่ พวกเราส่งคนออกไปสองคนแล้ว และพวกเขาก็กลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเพียงแต่ว่าค่ายกลนำส่งมิได้ปรากฏแก่ทุกคนมานานแล้ว จึงมิได้ประกาศออกสู่ภายนอกเพราะกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตื่ นตระหนกน่ะขอรับ”
“เช่นนั้นพวกเราจะใช้ได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้วสิขอรับ!” โจวไห่โม่ตอบ “ท่านปรมาจารย์อยากจะใช้ ย่อมใช้ได้ตลอดเวลาเลยขอรับ!”
“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านปู่ พวกเราไปกันเถิด”
พวกเขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ยืนอยู่ภายในค่ายกลนำส่ง ในขณะที่กำลังคิดจะใส่พลังวิญญาณเข้าไปภายในนั้นอยู่นั่นเอง ก็มีเสียงตะโกนเรียกดังขึ้นมา
“รอก่อน! รอก่อน! รอพวกเราด้วยขอรับ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปด้านนอก ก็เห็นคนสองคนเดินเข้ามา
“คุณชายซือหม่า รอพวกเราด
