แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมิได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อซ่อมแซมค่ายกลนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ เนิ่นนานถึงเพียงนี้ยังไม่กลับไป พวกท่านปู่ข้า าคงเป็นห่วงกันแย่แล้ว”
อันที่จริงเธอได้ใช้หินแม่ลูกบอกกับพวกเว่ยจือฉีไปก่อนแล้วว่าจะอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง พวกเขาย่อมไม่เป็นห่วงพวกตนอยู่แล้ว
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าขอส่งท่านปรมาจารย์กลับแล้วกันนะขอรับ” โจวไห่โม่กล่าว
“ไม่ต้องหรอก ท่านหาคนมานำทางให้ข้าสักคนก็พอแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ค่ายกลนำส่งนี้ใช้ได้แล้ว คิดว่าพวกท่านย่อมมีเรื่องที่ต้องหารือกันอย่างแน่นอน พวกเราก็ไม่รบกว วนท่านเจ้าสำนักแล้ว”
“นั่นจะได้อย่างไรกัน จะมีเรื่องใดก็ไม่สำคัญเท่ากับการไปส่งท่านปรมาจารย์หรอกขอรับ” โจวไห่โม่พูด
เขายืนกรานว่าจะส่งพวกตนกลับ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงไม่ดันทุรังต่อ แล้วไปจากสำนักพยัคฆ์สวรรค์
เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยม พวกซือหม่าเลี่ยเห็นทั้งสี่คนกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงคลายใจลงได้อย่างแท้จริง
“ท่านปู่ พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ไปจากที่นี่กันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เหตุใดวันนี้ผู้จัดการโฉวจึงไม่อยู่เล่า”
“หลายวันมานี้เขาไม่อ
