ยู่ในโรงเตี๊ยมเลย” ซือหม่าเลี่ยพูด “เจ้าจะหาเขามีธุระอันใดหรือ”
“ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากจะถามเรื่องบางอย่างจากเขาสักหน่อยเท่านั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เสี่ยวเอ้อร์ออกมาจากหอด้านหลังพอดี เมื่อได้ยินคำพูดของเธอจึงเอ่ยว่า “นายท่านขอรับ ผู้จัดการของข้าบอกว่าถ้าหากท่านมีธุระต้องการพบเขา ก็ให้รอเขาสักสองวัน”
“เขารู้ว่าข้าต้องการพบตัวเขาอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างประหลาดใจ
“หึๆ เรื่องราวของเมืองหง ไม่มีเรื่องใดที่ผู้จัดการของข้าไม่ทราบหรอกขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์พูดอย่างภาคภูมิใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วกลับขึ้นชั้นบนไปยังห้องของตน
ผู้จัดการโฉวผู้นี้ถึงขนาดรู้ว่าตนต้องการพบเขา นี่ทำให้ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ่งใคร่รู้ในตัวเขา
เพราะผู้จัดการโฉวมิได้กลับมา พวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงได้รอเขาอีกครึ่งเดือน ยังดีที่ทุกคนฝึกยุทธ์ได้ จึงใช้สิบกว่าวันที่ผ่านมาไปกับการปลีกวิเวก
วันนี้เอง เสี่ยวเอ้อร์มาเคาะประตูห้องซือหม่าโยวเย่ว์ บอกว่าผู้จัดการโฉวกลับมาแล้ว และเชิญซือหม่าโยวเย่ว์ไปพบที่หอด้านหลัง
บอกว่าเป็นหอด้านหลัง แต่ระยะห่างค่อนข้างไกลเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสังเกตเลยว่าพื้นที่ขนาด
