นี่คือสิ่งแทนคำขอโทษเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเราล่วงเกินท่านปรมาจารย์เอาไว้ก่อ อนหน้านี้ หวังว่าท่านปรมาจารย์จะรับเอาไว้”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับเอาแหวนมาแล้วใส่พลังจิตเข้าไปดูรอบหนึ่ง ก็เห็นข้าวของที่กองอยู่ข้างใน จึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ท่านเจ้าสำนักโจวเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านทำเช่นนี้ ข้าก็รู้ส สึกผิดอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว”
“นี่เป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้ว โจวซู่เหรินกับโจวซู่อวี้นั่นไม่รู้จักหนักเบา จึงล่วงเกินท่านปรมาจารย์เข้า มีจุดจบกันคนละทิศละทางก็เป็นเพราะพวกเขาหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น” โจว ไห่โม่พูด “ข้าเคยเตือนพวกเขาแล้วว่าอย่าสร้างปัญหา พวกเขาไม่ฟังคำเตือน ก็ต้องโทษตัวพวกเขาเองนั่นแหละ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองโจวไห่โม่ มองออกว่าเขาคิดเช่นนี้จริงๆ จึงเอ่ยว่า “ท่านเจ้าสำนักโจวไม่ถือโทษพวกเรา พวกเราก็ซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อท่านเจ้าสำนักโจวอุตส่าห์มาขอขมาด้ว วยตนเองทั้งที ต่อให้พวกเรายึดติดกับบุญคุณความแค้นในอดีตมากยิ่งกว่านี้ก็คงพูดต่อไปไม่ได้แล้ว ขอเพียงแค่ในภายภาคหน้าคนของสำนักพยัคฆ์สวรรค์ไม่มายั่วยุพวกเราอีก พวกเราก็จะไม ม่ไปหาเรื่องพวกท่านแล้ว”
โจวไห่โม่ได้ยินซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้จึงแอบถอนหายใจยาวอ
