ข้าไปเองแล้วกัน”
“ท่านเจ้าสำนัก!” เจ้าสำนักย่อยเหล่านั้นต่างพากันมองโจวไห่โม่อย่างตกตะลึง เขาจะไปด้วยตัวเองเชียวหรือ
“ตั้งแต่ค่ายกลนำส่งของสำนักพยัคฆ์สวรรค์พัง พวกเราก็ติดต่อกับภายนอกน้อยลง จนทำให้ทุกคนกลายเป็นกบในกะลากันหมด” โจวไห่โม่พูด
“ปรมาจารย์ค่ายกลหรือนักฝึกสัตว์อสูรสักคนจะมีสถานะสูงส่งเพียงใดในโลกภายนอก ส่วนคนที่เป็นทั้งปรมาจารย์ค่ายกลและนักฝึกสัตว์อสูร ต่อให้อยู่ในขุมอำนาจที่สูงส่งกว่านี้ก็ยั งต้องได้รับเกียรติเป็นอย่างสูง ถ้าหากตอนนี้คนของพวกเราไปล่วงเกิน ย่อมต้องไปขอขมาให้ดีๆ อยู่แล้ว พวกเขายังอยู่ที่โรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยมกันหรือไม่”
“ใช่ขอรับ นอกจากซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นและเป่ยกงถังที่เคยออกมาข้างนอกรอบหนึ่งแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่เคยออกมากันเลยขอรับ” มีคนเอ่ยตอบ
“ไปที่คลังแล้วนำของล้ำค่าชั้นดีมาที” โจวไห่โม่ออกคำสั่ง
“ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก”
เมื่อคนของสำนักพยัคฆ์สวรรค์ได้รู้ว่าหลังจากท่านเจ้าสำนักออกมาแล้วจะไปขอขมาพวกซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยตนเอง แต่ละคนต่างพรั่นพรึงกันมิใช่น้อย
พวกเขารอคอยเบื้องบนออกคำสั่งให้ไปจับตัวพวกซือหม่าโยวเย่ว์มาตลอด แต่ตอนนี้กลับถูกสั่งว่าต่อจากนี้ไปถ้าหากพบอีกฝ่าย
