่อ… เรื่องนี้… เรื่องเหล่านั้นจะปล่อยไปก่อนก็ได้ การพาท่านปรมาจารย์ไปยังสำนักพยัคฆ์สวรรค์ต่างหากจึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด”
“ไม่ต้องรีบร้อน สองวันนี้ข้ายังมีธุระต้องทำ เจ้าไปจัดการธุระของเจ้าก่อนก็ได้ อีกสองวันให้หลังพวกเราค่อยออกเดินทางไปยังสำนักพยัคฆ์สวรรค์กัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เรื่องนี้…” โจวซู่เหรินลังเลอยู่บ้าง ถ้าหากซือหม่าโยวเย่ว์หนีไปในช่วงสองวันนี้จะทำเช่นไร
“เอี๊ยด…”
ประตูห้องถูกเปิดออก ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากข้างใน เมื่อเห็นปรมาจารย์ค่ายกลที่พูดถึงกันเป็นเจ้าเด็กน้อยที่เยาว์วัยถึงเพียงนี้ โจวซู่เหรินก็รู้สึกยากจะเชื่ออย่างเห็นได้ชัด ด
“เจ้าสำนักโจวไปจัดการธุระของเจ้าอย่างสบายใจได้เลย สองวันนี้ข้าจะอยู่ที่ตระกูลจัว อีกสองวันให้หลังก็รบกวนพาข้าไปเที่ยวชมสำนักพยัคฆ์สวรรค์ด้วยแล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ระยะเวลาสองวันเพียงพอหรือไม่”
“พอแล้วขอรับๆ เช่นนั้นอีกสองวันข้าค่อยมาใหม่” โจวซู่เหรินรับคำ “ขอลาก่อน”
เขาคารวะซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะพาคนของตนจากไป
ถึงแม้ว่าเขาจะอยากพาซือหม่าโยวเย่ว์ไปทันที แต่ก็รู้สึกว่ามิอาจแสดงออกชัดเจนจนเกินไปได้ ถ้าหากเขาจับสังเกตได้แล้วไม่ไปพร้อมกับต
