้าคำรามน้อยพูด “แต่จากเขตรอบนอกนี่ไปยังเขตชั้นในนั้นยุ่งยากเหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะเข้าไปได้จากที่ไหน”
“คงได้แต่ไปลองดูที่สถานที่ที่ใหญ่หน่อยแล้วะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “สันเขาพยัคฆ์สวรรค์แห่งนี้นับว่าเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างล้าหลังเลยทีเดียว”
“ก่อนหน้านี้พวกเรายังพูดกันอยู่ว่าจะมาดูที่เขตรอบนอก ตอนนี้ได้มาก็ดีแล้ว” เจ้าคำรามน้อยขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์ นอนสี่ขาชี้ฟ้า พลางยื่นขาเล็กสั้นไปเล่นผมยา าวสลวยของเธอ
“ต่อให้มาก็ไร้ประโยชน์ สันเขาพยัคฆ์สวรรค์เล็กจ้อยเช่นนี้ พวกเราไม่ต้องมาหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าที่ไหนจะไปยังเขตชั้นกลางได้ ไม่ต้องมาตาบอดคลำทางเหมือนตอนนี้”
“เรื่องนี้ พอถึงเวลาแค่ไปถามก็รู้แล้วนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็คงได้แต่เป็นเช่นนี้แล้วละ” เจ้าคำรามน้อยถอนหายใจใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ ทันใดนั้นใบหูยาวของมันก็ขยับไหว แล้วเอ่ยว่า “พวกเขามาแล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกได้ว่าพวกเขามาแล้ว จึงวางตัวเจ้าคำรามน้อยลงบนโต๊ะ หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนตำแหน่งของศิลากลภายในห้อง แล้วเพิ่มเข้าไปอีกสองก้อน
โจวซู่เหรินมาถึงอุทยานบนด้วยสีหน้าดำทะมึน ที่ตามมาด้าน
