งติดตั้งค่ายกลที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้ เขารู้จักสันเขาพยัคฆ์สวรรค์เป็นอย่างดี คนผู นี้ต้องมิใช่คนของสันเขาพยัคฆ์สวรรค์อย่างแน่นอน!
“ได้ยินมาว่าเจ้าอยากจะให้ข้าไสหัวไปให้พ้น ย้ายที่ให้เจ้าอย่างนั้นหรือ” พวกโจวซู่เหรินยังไม่ทันเอ่ยวาจา เสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คำถามที่แฝงอยู่นั้นไม่ต้อ องบอกก็รู้
ตอนนี้โจวซู่เหรินจะกล้ายั่วยุซือหม่าโยวเย่ว์เสียที่ไหนกัน แต่ค่ายกลนี้ไม่มีชีวิต ส่วนคนนั้นมีชีวิต หากเขายังอยู่ภายในค่ายกล พวกตนก็ไม่กล้าแตะต้องเขา แต่ถ้าหากพาเขาอ ออกมาข้างนอกเล่า
เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ มุมปากเขาก็ยกเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น แต่กลับเอ่ยด้วยความเคารพอย่างที่สุดว่า “ท่านปรมาจารย์อยู่ที่นี่ พวกเราจะยังกล้ารบกวนเสียที่ไหนกันเล่าขอรับ ข้าได้ยิน นว่ามีปรมาจารย์ค่ายกลท่านหนึ่งมาที่ตระกูลจัว เกรงว่าตระกูลจัวจะต้อนรับไม่เหมาะสม จึงอยากจะเชิญท่านไปเป็นแขกของสำนักพยัคฆ์สวรรค์เราน่ะขอรับ”
