นที่ดีที่สุดของพวกเจ้าตระกูลจัวยังดีกว่าที่สำนักพยัคฆ์สวรรค์ของข้าเสียอีก ได้ยินว่าชื่ออุทยานบนอะไรสักอย่าง ข้าจะพักที่นั่นแล้วกัน” โจวซู่เหรินพูด
จัวหรานตื่นตระหนกขึ้นมาในใจ ลอบพึมพำว่าเขาเดาถูกจริงๆ โจวซู่เหรินมาที่นี่ จะต้องอยากพักที่อุทยานบนอย่างแน่นอน
โจวซู่เหรินผู้นี้เป็นเพียงแค่เจ้าสำนักย่อยคนหนึ่งเท่านั้น แต่กลับเป็นผู้ที่วางท่าที่สุดในสำนักพยัคฆ์สวรรค์ ทำเรื่องวางอำนาจบาตรใหญ่ไม่น้อยเลย
“ต้องขอโทษท่านเจ้าสำนักโจวจริงๆ ตอนนี้มีแขกท่านหนึ่งพักอยู่ที่อุทยานบนขอรับ” จัวหรานเอ่ย “ตระกูลจัวของเรายังมีเรือนอีกหลัง…”
“อะไรนะ ท่านเจ้าสำนักของพวกเราอยากพักอาศัยที่ตระกูลจัวของพวกเจ้าก็เป็นการไว้หน้าพวกเจ้าแล้ว เจ้ายังกล้าให้เขาไปพักที่อื่นอีกหรือ” เด็กรับใช้ผู้หนึ่งขัดจังหวะคำพูดของจัวหราน แล้วชี้หน้าด่าเขา
“นั่นสิ เจ้าอยากแสดงให้เห็นว่าเจ้าไม่เห็นสำนักพยัคฆ์สวรรค์เราอยู่ในสายตาใช่หรือไม่” เด็กรับใช้อีกคนพูดเสริม
และสารถีผู้นั้นก็จ้องเขาเขม็ง แววโมโหในดวงตาทำให้คนหัวใจสั่นสะท้าน
“เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่” โจวซู่เหรินมองจัวหราน ด้วยท่าทีว่าหากเขากล้าพูดว่าใช่ ก็จะทวงความยุติธรรมจากเข
