าที่นี่เสียเลย
“หามิได้ๆ พวกเรายังรับการคุ้มครองจากสำนักพยัคฆ์สวรรค์อยู่ จะกล้าทำเรื่องผิดเช่นนั้นได้อย่างไร” จัวหรานเอ่ยอย่างขอโทษขอโพย “เพียงแต่ว่าแขกผู้นี้ได้เข้าไปอาศัยอยู่ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว หากให้เขาจากไปตอนนี้เจ้าสำนักโจวก็ต้องอาศัยอยู่ในสถานที่ที่มีคนอาศัยมาก่อน เช่นนี้จะไม่ผิดต่อเจ้าสำนักโจวหรอกหรือขอรับ”
โจวซู่เหรินรู้สึกว่าที่เขาพูดเช่นนี้ก็ถูก เขาจะไปอาศัยอยู่ในสถานที่ที่มีคนอาศัยมาก่อนแล้วได้อย่างไรกัน
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน ถึงได้บังอาจมาอาศัยในสถานที่ที่ท่านเจ้าสำนักของเราอยากจะมาพัก” เด็กรับใช้คนที่พูดในตอนแรกเอ่ยอย่างโกรธแค้น
“เขาคือปรมาจารย์ท่านหนึ่ง เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลจัวเรา” จัวหรานเอ่ยตอบ
“ไปเรียกเขามาพบพวกเราที! พวกเราอยากจะเห็นนักว่าเป็นใครกันแน่ จึงได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงเพียงนี้!”
จัวหรานสะดุ้ง คิดไม่ถึงว่าตนพูดถึงขนาดนี้แล้วพวกเขาก็ยังไม่ยอมลดราวาศอก แต่เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินซือหม่าโยวเย่ว์ จึงบอกปัดไปว่า “ท่านเจ้าสำนักโจว เขากำลังปลีกวิเวกอยู่ หากไปเรียกเขาในตอนนี้ เกรงว่าคงไม่ดีนัก”
“พูดเช่นนี้แสดงว่าเจ้าจะไม่ไปใช่หรือไม่” ถึงแม้ว่าอุปนิสัยขอ
