งโจวซู่เหรินจะไม่ดี แต่ก็มิใช่คนโง่งม ฟังซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบก็รู้ถึงการปกป้องของจัวหรานที่มีต่อซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว “ไม่เลวๆ ดูเหมือนว่าพวกเจ้าตระกูลจัวจะยอมล่วงเกินสำนักพยัคฆ์สวรรค์เราเพราะคนนอกคนหนึ่งเสียแล้ว!”
“เจ้าสำนักพูดเกินไปแล้ว! พวกเราจะกล้าล่วงเกินสำนักพยัคฆ์สวรรค์ที่ไหนกัน ต่อให้หยิบยืมความกล้ามาจากสรวงสวรรค์พวกเราก็ยังไม่กล้าอยู่ดี!” จัวหรานรีบอธิบาย
เจ้าสำนักของสำนักพยัคฆ์สวรรค์เป็นระดับสำนักเทพขั้นสูง ว่ากันว่าอีกเพียงก้าวเดียวก็จะเหยียบย่างเข้าสู่ระดับจักรพรรดิเทพแล้ว เป็นผู้ที่มีระดับขั้นสูงที่สุดในอาณาบริเวณแห่งนี้ นอกจากนี้สำนักพยัคฆ์สวรรค์ยังมีคนเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่าตอนนี้ตระกูลจัวของเขาจะยกระดับพลังยุทธ์ขึ้นมาไม่น้อย พวกเขาก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับสำนักพยัคฆ์สวรรค์อยู่ดี
“เฮอะ…ติงซาน เจ้าไปลากตัวคนผู้นั้นออกมาให้เจ้าสำนักอย่างข้าที ข้าอยากจะเห็นนักว่าที่แท้แล้วเป็นคนเช่นไร จึงทำให้ตระกูลจัวปกป้องได้ถึงขนาดนี้” โจวซู่เหรินส่งเสียงเฮอะเย็นชา
“ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก” คนที่เอ่ยปากเป็นคนแรกผู้นั้นรับคำ แล้วเดินผ่านจัวหรานเข้าไปภายในบ้านตระกูลจัว
จัวหม่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูใหญ่ได
