ิเศษเหล่านี้แล้ว
“พวกเจ้าจะทิ้งพวกมันเอาไว้ที่นี่ก็ได้ แล้วค่อยไปจับกันต่อ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ภายในระยะเวลาสองวัน พวกเจ้าจับได้แค่ไหนก็แค่นั้น”
“ได้… ได้จริงๆ หรือ” จัวหม่าถามอย่างไม่กล้าเชื่อ
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“แต่… แต่พวกเราไม่มีเงินมากมายถึงเพียงนั้นมาจ่ายหรอกนะ” จัวหรานพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์ยอมฝึกสัตว์อสูรวิเศษให้ พวกเขาย่อมดีใจมากเป็นธรรมดา ยามปกติให้นักฝึกสัตว์อสูรช่วย ก็ยังไม่ช่วยเลยสักคน
แต่พวกเขารู้ดีว่าการฝึกสัตว์อสูรวิเศษสักตนหนึ่งนั้นราคาแพงลิบลิ่ว ซือหม่าโยวเย่ว์ฝึกให้พวกเขาสองสามตนพวกเขาก็ยังพอมีปัญญาจ่าย แต่ถ้ามากกว่านั้นแล้วพวกเขาจะมีเงินมากมาย ถึงเพียงนั้นเสียที่ไหนกันเล่า
“ถูกต้อง หลายปีมานี้พวกเรามิได้มีเงินมากมายถึงเพียงนั้นแล้ว” จัวหม่าก็นึกถึงความทุกข์ยากของตระกูลขึ้นมาเช่นกัน พลางเกาแก้มอย่างละอายใจ
“หนึ่งพันมณีผลึกขั้นกลางต่อหนึ่งตน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเจ้ามีเวลาเพียงสองวันเท่านั้นนะ”
แค่หนึ่งพันมณีผลึกขั้นกลางต่อหนึ่งตน ราคานี้ทำให้คนตระกูลจัวตกตะลึงไปเสียแล้ว แต่พวกเขาก็ได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว แล้วไปจับสัตว์อสูรวิเศษกันต่อด้วยความดีใจ
ฝึกสัตว์
