ขามาร รเทพได้อย่างไรกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างจนใจว่า “ยังไม่รู้เลย ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมาที่เขตรอบนอกมาก่อน รอให้ไปถึงสถานที่ที่ใหญ่กว่านี้หน่อยค่อยไปฟังข่าวก็แล้วกัน”
“คงได้แต่เป็นเช่นนี้แล้ว” เจ้าคำรามน้อยพูด
“เจ้าไปบอกพวกเขาว่าไม่ต้องกังวล อย่างมากอีกสักพักก็คงออกมาได้แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้”
“…”
ซือหม่าโยวเย่ว์สนทนาสัพเพเหระกับเจ้าคำรามน้อย จนกระทั่งพวกจัวหม่ากลับมาจึงค่อยหยุดลง
“โยวเย่ว์ คราวนี้พวกเราจับสัตว์อสูรวิเศษมาได้สามตน เป็นสัตว์อสูรเหนือเทพขั้นหนึ่งสองตน กับสัตว์อสูรเทพขั้นเก้าหนึ่งตน” จัวหม่าพูด “เจ้าเพิ่งจะฝึกสัตว์อสูรเหนือเทพไป พ พวกเราก็จับเจ้าพวกนี้กลับมาแล้ว รอให้เจ้าฟื้นฟูพลังจิตก่อนแล้วค่อยฝึก ดีหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองสัตว์อสูรวิเศษสามตนแล้ว ล้วนมิใช่สัตว์อสูรวิเศษที่อยู่เป็นฝูง ถ้าหากอยู่เป็นฝูงพวกเขาก็คงไม่กล้าไปแตะต้อง
“ฝึกที่นี่เลยแล้วกัน” เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไป
“ที่นี่เลยหรือ เจ้าไม่ต้องพักผ่อนหรือไร” จัวหม่าพูด
“ไม่ต้องหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสัตว์อสูรวิเศษสามตนนั้นสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไป ดูเหมือนว่านกหลวนจะแผ่พลังใส่สัตว์อสูรว
