ลงบนพื้นอย่างรุนแรง
มันลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
มันมิได้ถูกเปลวเพลิงนั้นแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วหรือ เหตุใดตอนนี้จึงยังมีชีวิตอยู่เล่า
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินไปที่บริเวณค่ายกล มองดูท่าทีสงสัยของมันแล้วพูดว่า “กำลังอยากรู้ว่าทำไมจึงยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่เล่า”
“เจ้าทำอะไรลงไปน่ะ” นกหลวนมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างระแวดระวัง
“ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่ให้เจ้าได้รู้สึกถึงความตายอยู่ในภาพลวงเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ถึงแม้จะเป็นภาพลวง ข้าว่าความรู้สึกของเจ้าก็น่าจะสมจริงอย่างยิ่งเลยกระมัง รสชาติของความตายเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ยังอยากตายอยู่หรือไม่ ถ้าหากเจ้ายังคงยืนกราน คราวนี้คงจะไม่ใช่ภาพลวงแล้ว”
เธอเล่นกับเปลวไฟในมือของเธอ นัยน์ตาเจือรอยยิ้มแต่กลับทำให้นกหลวนราวกับเข้าไปในห้องน้ำแข็ง
มันรู้ว่าคราวนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้ล้อเล่น และไม่มีทางให้โอกาสครั้งที่สองกับตนอีก
เลือกความตาย หรือการถูกทำพันธสัญญา
มันสับสนอย่างยิ่ง แต่เมื่อเห็นเปลวเพลิงในมือของซือหม่าโยวเย่ว์ ความรู้สึกที่ได้สัมผัสความตายก็เข้าเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง
“ข้า… ข้ายอมสวามิภักดิ์แล้ว” มันพ่ายแพ้ให้กับภาพลวงเมื่อค
