าโยเย่ว์ ก่อนจะมองดูการต่อสู้อันดุเดือดชนิดที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งที่ด้านนอกแล้วพากันตัวสั่นสะท้าน
พวกเขาช่างโชคดีนักที่มีซือหม่าโยวเย่ว์มากับพวกเขาด้วย ไม่อย่างนั้นเกรงว่าคืนนี้พวกเขาคงจะต้องตายอยู่ที่นี่กันหมดแล้วจริงๆ
พวกเขามองดูการต่อสู้ที่ด้านนอกแล้วค้นพบว่าไม่ว่าพวกเขาจะเคลื่อนไหวอย่างไรก็มิอาจหนีออกไปจากม่านแสงที่ด้านนอกสุดได้เลย ได้แต่ต่อสู้กันอยู่ภายในนี้เท่านั้น
หรือพูดได้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่อาจออกไปจากที่นี่ได้ ทำได้เพียงห้ำหั่นกันจนรู้ผลอยู่ภายในค่ายกลนี้เท่านั้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ สายตาที่ทุกคนมองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์จึงเจือความหวาดหวั่นอยู่พอสมควร
เขาช่างโหดร้ายนัก คนเหล่านี้จะมาสังหารพวกตน แต่เขากลับล้างบางคนเหล่านั้นจนสิ้น โดยไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนด้วยซ้ำ
ผ่านไปค่อนคืน ขอบฟ้าเริ่มขาวราวท้องปลา ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยลืมตาขึ้น
“เป็นเขาหรือที่เอาชีวิตรอดมาได้ ข้ายังคิดว่าจะเป็นเจ้าคนตระกูลเจี่ยงผู้นั้นที่รอดเสียอีก”
เธอมองเจ้าเมืองหย่งซินที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น แขนหายไปข้างหนึ่ง ขาถูกตัดเส้นลมปราณออก เนื้อหนังตามร่างกายก็ถูกฟันจนเหวอะหวะ
เขากับเจี่ยงเฟยมีพลังยุทธ์สู
