ูลเจี่ยง ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่จะเกิดอันตรายขึ้น” จัวหม่าพูด “แต่ถ้าหากพวกเราปล่อยเจ้าเอาไว้ที่เมืองหย่งซิน เจ้าเมืองผู้นั้น นก็ไม่ใช่คนดีแต่อย่างใด เขาชมชอบบุรุษ เจ้ามีรูปโฉมน่ามองถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่”
“ขอบคุณมาก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างซาบซึ้ง
ชาติก่อนเห็นเล่ห์เพทุบายมามากมาย คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับหญิงสาวที่มีเมตตาถึงเพียงนี้ที่นี่ได้
“ขอบคุณอะไรกันเล่าอันที่จริงการให้เจ้าอยู่กับพวกเราก็อันตรายเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้ท่านพ่อจะบอกว่าพอถึงเมืองถัดไปหลังจากผ่านเมืองหย่งซินแล้วจะปล่อยเจ้าลง ทว่าตั้งแต่เมืองหย่ งซินเป็นต้นไปก็คืออาณาเขตของตระกูลเจี่ยงแล้ว ถ้าหากพวกเขามาเร็วล่ะก็ พวกเรา…”
จัวหม่ามิได้เอ่ยคำพูดที่เหลือออกมา แต่ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เข้าใจความหมายของนาง
แต่เธอกลับมิได้กังวลใจแต่อย่างใด
ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองวันมิใช่หรือ เธอจะฟื้นฟูได้ถึงเพียงไหนภายในระยะเวลาสองวันก็ไม่มีใครล่วงรู้ได้หรอก
ผ่านไปอีกสองวันร่างกายของเธอก็ขยับเขยื้อนได้แล้ว ยังมิอาจเปิดเจดีย์วิญญาณได้ แต่แหวนเก็บวัตถุกลับอยู่ภายใต้การควบคุมของเธออย่างสมบูรณ์แล้ว
พวกเขามิได้เข้าไปในเมืองหย่งซิน แต่วางแผนจะเบี่ยงไป
