วิญญาณ เพราะด้วยพลังยุทธ์ของเธอในตอนนี้ อุโมงค์ทางเดินที่เปิดโดยการใช้เข็มทิศแยกโลกรองรับเธอได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ซือหม่าไท่ ซือหม่าโยวหยาง ซือหม่าโยวฉิง และซือหม่าโยวหลานมาส่งที่เรือนของเธอ
“หากพวกเจ้าขึ้นไปแล้วต้องการหาพวกเรา จะต้องไปที่หุบเขามารเทพนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้ พวกเราจะไป” ซือหม่าโยวหยางพูด
“โยวเย่ว์ เจ้าต้องรักษาตัวรอให้พวกเราขึ้นไปหาเจ้าด้วยนะ” ซือหม่าโยวฉิงพูดอย่างไม่วางใจอยู่บ้าง
ท่าทีของซือหม่าโยวเย่ว์ในคราวก่อนทำให้นางกังวลใจเหลือเกิน
“เจ้าวางใจเถิด พวกเราจะรอเจ้าอยู่ที่เบื้องบนแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
เธอหยิบเข็มทิศแยกโลกออกมาแล้วใส่พลังวิญญาณเข้าไปข้างใน หลังจากนั้นจึงโยนขึ้นไปกลางอากาศ อุโมงค์ทางเดินเส้นหนึ่งเปิดออกที่บริเวณรอบๆ เข็มทิศแยกโลก ก่อนที่เข็มทิศจะร่วงหล่นลง งบนมือเธอ
“พวกเราไปแล้วนะ” เธอมองพวกเขาอย่างไม่อาจตัดใจได้อยู่บ้าง แต่ก็ยังทะยานร่างเข้าไปภายในอุโมงค์ทางเดิน
พวกซือหม่าไท่มองเธอจากไป มองอุโมงค์ทางเดินปิดสนิทลง เมื่อเห็นความยากจะตัดใจได้ในแววตาของพวกซือหม่าโยวหยางจึงเอ่ยว่า “วางใจเถิด ข้าว่าใช้เวลาไม่นาน พวกเจ้าก็ขึ้นไป
