เจ้าไปถึงระดับเทพแล้ว การขึ้นไปยังเบื้องบนย่อมดีต่อการบำเพ็ญของเจ้ามากกว่าอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าปราณวิญญาณของดินแดนเหล่านี้จะอุดมสมบูรณ์ แต่พลังวิญญาณสู้เบื้องบน ไม่ได้ นอกจากนี้หากเจ้ากลับไปยังหุบเขาใน ก็ยังมีทรัพยากรในการบำเพ็ญมากกว่าอยู่พอสมควรด้วย” อูหลิงอวี่พูด
“ข้ารู้น่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาขึ้นไปที่เบื้องบนน่ะสิ”
“เจ้าไม่ขึ้นไปก็ดี ระยะนี้หุบเขามารเทพและถ้ำเมฆขาววุ่นวายจนมิอาจตกลงกันได้ หากเจ้าขึ้นไปอาจต้องเผชิญกับปัญหาอะไรเข้าก็เป็นได้” อูหลิงอวี่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงตอนอยู่ที่โลกย่อส่วนขึ้นมา ถ้ำเมฆขาวและตำหนักผู้วิเศษไล่ล่าคนของหุบเขามารเทพและสำนักรุ้งจันทรา ท่าทีเช่นนั้นของพวกเขาย่อมมิใช่ความคิดชั่ววูบอย่างแน่ นอน กลัวแต่ว่าตัดสินใจจะทำตั้งแต่ก่อนเข้ามาแล้ว
“ครึ่งปี” เธอพูด
อูหลิงอวี่สะดุ้ง แล้วเข้าใจว่าที่เธอพูดหมายถึงจะขึ้นไปในอีกครึ่งปีให้หลัง จึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าจะมารับเจ้าในอีกครึ่งปีให้หลัง”
“ไม่ต้องหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มอบเข็มทิศแยกโลกอันหนึ่งให้ข้าก็พอแล้ว”
เข็มทิศแยกโลกก็คือเข็มทิศที่มารเฒ่ามอบให้เธอตอนเข้าไปในโลกย่อส่วนนั่นเอง
ของสิ
