่งนี้ใช้สร้างอุโมงค์ทางเดินชั่วคราวให้เธอเข้าไปยังดินแดนโบราณได้
“ถึงแม้ว่าของสิ่งนี้จะหายาก แต่ท่านก็คงมีอยู่กับตัวกระมัง” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นอูหลิงอวี่ไม่พูดไม่จา จึงขมวดคิ้วมุ่น
“ข้าไม่มีจริงๆ” อูหลิงอวี่ยักไหล่ “ไว้กลับไปข้าจะส่งมาให้เจ้าแล้วกัน”
“ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า ขณะนั้นเธอมิได้นึกถึงว่าเขาสร้างอุโมงค์ทางเดินได้โดยตรง ย่อมไม่ต้องพกของพรรค์นี้ติดตัวอยู่แล้ว
“ท่านน่าจะมีธุระที่ยังทำไม่เสร็จรออยู่ข้างนอกนั่นกระมัง ถ้าหากไม่มีเรื่องอันใดแล้วก็ไปก่อนเถิด” เธอพูดจบก็อุ้มเจ้าคำรามน้อยแล้วหลับตาลง
เธอยังปรับสภาพจิตใจตัวเองได้ไม่สมบูรณ์ จึงอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ คิดใคร่ครวญเรื่องราวในอนาคตให้ดีๆ
ตอนนี้ฟื้นคืนความทรงจำในอดีตขึ้นมาได้ ชีวิตของเธอย่อมเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน เพราะเธอมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย
ตระกูลจงเจิ้ง วังหยินหยาง ข้าจะต้องให้พวกเจ้าได้ใช้เลือดล้างเลือดแน่!
