เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างพากันแตกตื่น หรือว่าเกิดปัญหาอันใดขึ้นกับร่างกายของนางจนภายหน้าไม่อาจบำเพ็ญได้อีกต่อไปแล้วเล่า
แต่เห็นนางเช่นนี้ก็ไม่น่าจะใช่ ถ้าหากไม่อาจบำเพ็ญได้แล้วจริงๆ นางคงไม่มานั่งหลั่งน้ำตาร้องไห้เหมือนตอนนี้ หากแต่คงพยายามเสาะหาวิธีแก้ไข
ซือหม่าโยวเย่ว์เงยหน้าขึ้นมองพวกเขา หลังจากนั้นจึงเบนสายตาไปยังร่างของอูหลิงอวี่
อูหลิงอวี่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงเป็นเช่นนี้ได้ แต่ก็ยังเข้าใจความหมายของนาง เขาเปิดอุโมงค์ทางเดินเส้นหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเข้าไปอุ้มนางโดยระวังมิให้เสื้อผ้าบนร่างเธอหลุดร่วง ก่อนจะก้าวเข้าไปในอุโมงค์ทางเดินแล้วจากไป
“เขาพาโยวเย่ว์ไปไหนน่ะ”
คนของตระกูลซือหม่ามองอุโมงค์ทางเดินปิดตัวลงแล้วจึงค่อยได้สติกลับคืนมา
“โยวเย่ว์ ที่แท้นางเป็นอะไรกันแน่”
ไม่ว่าพวกเขาจะคาดเดาอย่างไร ก็คาดเดาสาเหตุไม่ออกเลย
“โยวหลิน เจ้าคนผู้นั้นพาโยวเย่ว์ไปไหนน่ะ” ซือหม่าโยวหยางถาม
ซือหม่าโยวหลินเหลือบตามองเขาแล้วเอ่ยว่า “เจ้าถามข้าแล้วข้าจะถามใครเล่า แต่นี่คือความต้องการของโยวเย่ว์ ถ้าคิดว่านางเพียงแค่ต้องการความสงบเท่านั้นเองดังนั้นจึงให้อูหลิงอวี่พ
