านางจากไป บางทีอีกไม่กี่วันก็คงกลับมาแล้วล่ะ”
พวกเว่ยจือฉีมองเป่ยกงถัง ยามปกตินางอยู่ใกล้ชิดซือหม่าโยวเย่ว์ที่สุด บางทีนางอาจจะรู้อะไรบ้าง
เป่ยกงถังส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าว่าบางทีนางคงจะนึกอะไรขึ้นมาได้กระมัง เจ้าคำรามน้อยพูดอยู่ตลอดว่ามันทำพันธสัญญากับโยวเย่ว์มาตั้งแต่ชาติก่อน แต่โยวเย่ว์ไม่มีความทรงจำอยู่เลย แสดงว่านางเคยหลงลืมความทรงจำไปตั้งมากมาย บางทีคงจะนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาได้กระมัง”
“ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง ในชาติก่อนนางเคยประสบกับสิ่งใดกันหนอ ถึงทำให้นางกลายเป็นเช่นนี้ได้” เจ้าอ้วนชวีรำพึง
เรื่องนี้เป่ยกงถังก็เดาไม่ออกแล้ว
“พวกเรากลับไปที่ตระกูลกันก่อนดีกว่า” ซือหม่าโยวหลินพูด “ถ้าหากนางกลับมาก็คงกลับไปที่ตระกูลโดยตรงเลย พวกเรารออยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
“พี่สาม?” ซือหม่าโยวเล่อมองซือหม่าโยวหราน ตั้งแต่เขาเข้ามาก็มิได้พูดอะไรมาโดยตลอด
“ไปกันเถิด น้องห้าคงไม่เป็นไรหรอก” ซือหม่าโยวหรานกล่าว
“หวังว่านางจะกลับมาเร็วๆ นะ” ซือหม่าโยวเล่อพูดพลางถอนหายใจ
เขาตัดสินใจกลับไปถามท่านปู่ดูว่าเขารู้อะไรบ้างหรือไม่
ซือหม่าโยวเย่ว์พิงอยู่ในอ้อมอกของอูหลิงอวี่ ไม่รู้ว่า
