เขาจะพาตนไปที่ไหน
เมื่อเผชิญกับความสนใจของทุกคน ในตอนนั้นเธอคิดแค่เพียงจะหนีออกมา เธอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้เลือกให้อูหลิงอวี่พาออกมา บางทีอาจเพียงเพราะว่าเขาเปิดอุโมงค์ทางเดินห้วงมิติได้เท่านั้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดเสียงของอูหลิงอวี่จึงดังขึ้นมาจากเหนือศีรษะ “เจ้าอยากจัดการกับตัวเองก่อนสักหน่อยหรือไม่”
เธอเหลือบตาขึ้นมอง เป็นบริเวณอันแปลกตาอย่างสิ้นเชิง แต่ทิวทัศน์ช่างงดงามยิ่งนัก
“ที่นี่คือที่ไหนหรือ” เธอถามพลางพิงตัวกับอ้อมอกเขา
“โลกย่อส่วนของข้าเอง” อูหลิงอวี่พูด “เจ้าผ่อนคลายอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจเลย ไม่มีคนเห็นหรอก”
“ท่านมิใช่คนหรือ”
เธอปาดน้ำตาที่หางตาแล้วผละจากอ้อมอกเขา ก่อนจะดึงเสื้อผ้าตัวเองเอาไว้พลางมองประเมินสถานที่แห่งนี้
ทิวเขาทอดตัวยาวต่อเนื่อง นกร้องขับขาน ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม ปราณวิญญาณเข้มข้น เป็นสถานที่ที่ไม่เลวเลยทีเดียว
“ที่นี่กว้างใหญ่เพียงใดหรือ” ความสนใจของเธอเปลี่ยนมาอยู่ที่โลกย่อส่วน ความเศร้าโศกภายในใจมิได้เด่นชัดถึงเพียงนั้นอีกแล้ว
“ไม่ใหญ่นักหรอก” อูหลิงอวี่เอ่ยตอบ เมื่อเห็นนางดีขึ้นบ้างแล้วจึงรู้สึกว่าไม่เสียทีที่ตนพานางมาที่นี่
ซือหม่าโยวเ
