ย่ว์รู้ว่าโลกย่อส่วนพรรค์นี้คล้ายกับเจดีย์วิญญาณอยู่บ้าง แต่โลกย่อส่วนนี้ มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามตำแหน่งของเจ้าของ ทั้งยังมิอาจใช้ความคิดควบคุมได้ด้วย จึงด้อยกว่าเจดีย์วิญญาณอยู่พอสมควร
แต่ก็นับว่าที่นี่เป็นห้วงมิติส่วนตัวของเขา ตนเองนึกอยากจะทำอะไรก็ได้
“ท่านมิได้อยู่ที่ดินแดนโบราณหรอกหรือ มาที่นี่ได้อย่างไรกัน”
อูหลิงอวี่หยิบหินระบุตำแหน่งที่นำออกมาตอนที่จากไปนั้นขึ้นมา ตอนนี้ก้อนหยกเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทั้งก้อน
“อารมณ์ของเจ้าปั่นป่วนอย่างยิ่ง เกินจะทานทน เจ้าสิ่งนี้จึงได้กลายเป็นสีแดงดุจโลหิต” อูหลิงอวี่พูด
นางไม่รู้หรอกว่าตอนที่เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของหินระบุตำแหน่งแล้วตื่นตระหนกมากเพียงใด กลัวว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับนาง ดังนั้นจึงรีบวางธุระในมือลงแล้วรีบมาหา
ชั่วขณะที่เห็นน้ำตาของนาง เขาก็รู้สึกว่าหัวใจของตนเจ็บปวดเสียแล้ว อยากจะเช็ดน้ำตาให้นาง และยิ่งอยากปลอบประโลมหัวใจนาง
เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของนาง เขาก็รู้ว่านางอยากให้ตนพานางออกมา รู้สึกได้ถึงความเชื่อมั่นที่นางมีต่อเขา ในใจเขาก็เบิกบานไม่น้อย เขาคิดว่าจะเบนความสนใจของนางอย่างไรดี สุดท้ายจึงตัดสินใจพานางมาที่นี่
ตอนนี
