่าบนร่างมีเสื้อผ้าคลุมอยู่เพียงชุดเดียวเท่านั้น ร่างกายยังถูกเนื้อตายไหม้เกรียมก่อนหน้านี้ห่อหุ้มเอาไว้ เพียงแค่ยื่นม มือไปปาดน้ำตาที่หางตาเท่านั้น
แต่ไม่ว่าเธอจะเช็ดอย่างไร ก็ยังคงกลั้นน้ำตาเหล่านั้นไม่อยู่
ความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือนได้เหล่านั้น รวมทั้งความเจ็บปวดและความแค้นที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณทำให้เธอแทบจะแหลกสลาย
“โยวเย่ว์ ที่แท้แล้วเป็นอะไรกันแน่ ร่างกายเกิดปัญหาอันใดขึ้นใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวฉิงพูดอย่างเป็นกังวล น้ำเสียงอันร้อนรนนั้นดึงดูดผู้คนด้านนอกเข้ามา
“น้องห้า เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” ซือหม่าโยวเล่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เป็นเช่นนี้จึงถามขึ้นอย่างเจ็บปวดใจ
พวกเขาไม่เคยเห็นนางที่เป็นเช่นนี้มาก่อนเลย นางเจ้าเล่ห์และชอบวางอำนาจมาโดยตลอด บางครั้งก็อันธพาลเป็นอย่างยิ่ง แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้นางกลับขดตัวราวกับเด็กน้อยที่แอบไปทำความผิดมาคนหนึ่ง ทั้งยังหลั่งน้ำตาไม่หยุด
เหตุใดจู่ๆ นางจึงเปลี่ยนกลายเป็นเช่นนี้ได้เล่า
