ไปดึงดูดกัลป์สายฟ้ามาแล้วถูกฟาดจนกลายเป็นเช่นนี้ ร่างกายสูญเสียการควบคุม เป็นมาสิบวันแล้วล่ะ” เป่ยกงถังพูด
อูหลิงอวี่เห็นน้ำตาที่หางตาของซือหม่าโยวเย่ว์ และสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แตกต่างไปจากเดิมบนร่างของเธอ นัยน์ตาจึงเผยแววสงสัยและเจ็บปวดใจ
แต่เขามิได้พูดอะไรแล้วมาคุกเข่าลงข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ ก่อนจะยื่นมือไปจับแขนของเธอ
“ระวังนะ นาง…”
พวกเขาอยากจะบอกว่าบนร่างเธอมีไฟฟ้า แต่กลับพบว่ากระแสไฟฟ้าเหล่านั้นไม่มีผลอะไรต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
อูหลิงอวี่ตรวจดูรอบหนึ่งก่อนจะยืนขึ้น สองมือร่ายมนตร์ รัศมีจางๆ สายหนึ่งแผ่ออกมาจากสองมือของเขา แล้วปกคลุมบนร่างของซือหม่าโยวเย่ว์ ระลอกแล้วระลอกเล่า ไม่นานนักซือ หม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกว่ากระแสไฟฟ้าเหล่านั้นกลับไปอยู่ในสระวิญญาณของจุดตันเถียนแล้ว ร่างกายก็กลับสู่การควบคุมอย่างช้าๆ
อูหลิงอวี่เก็บพลังของตนกลับมา ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์แบบ
“โยวเย่ว์ เจ้าหายแล้วหรือ” ซือหม่าโยวฉิงมองเธออย่างดีใจ
อูหลิงอวี่ผู้นี้ยังคงร้ายกาจยิ่งนัก มาถึงก็ทำให้ร่างกายนางฟื้นฟูได้ในทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้เอ่ยตอบคำถามนาง ทั้งยังมิได้สนใจว
