่าท่านก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นข้าจะจับท่านแก้ผ้าแล้วโยนไปกลางถนนแน่! น่าชัง! น่าชังนัก!”
ที่อีกด้านหนึ่งของอุโมงค์ทางเดินอูหลิงอวี่เดินออกมาจากกลางอากาศ แล้วเรียกกิเลนเพลิงออกมาเดินทางมุ่งสู่ตำหนักผู้วิเศษ เขาสัมผัสได้ถึงระลอกความเคลื่อนไหวในแหวนเก็บวัตถุอีก กครั้ง จึงพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “เจ้าว่าข้าควรจะลงมือให้เร็วขึ้นหรือไม่ ระยะนี้เจ้าคนผู้นี้ช่างน่ารังเกียจมากขึ้นไปทุกทีแล้ว”
ถ้าหากไม่ใช่เขา ตอนนี้ตนก็คงยังอยู่ข้างกายโยวเย่ว์
“เวลายังไม่สุกงอมพอ” กิเลนเพลิงตอบอย่างเรียบๆ
อูหลิงอวี่มองท้องฟ้าพลางเอ่ยว่า “อึดอัดใจเหลือเกิน เฮ้อ กลับไปดูหน่อยสิว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นอีกแล้ว จากนั้นก็กลับไปดูที่หุบเขามารเทพสักหน่อย เพื่อไม่ให้ตาเฒ่านั่นกังว วลใจ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก่นด่าไปจนกลับถึงเรือน คนของตระกูลซือหม่าเห็นสีหน้าดำทะมึนของเธอแล้วต่างไม่กล้าเข้าไปทักทาย
ความกดอากาศนี้ต่ำเกินไป หากใครไปกระตุ้นเข้าก็ไม่แน่ว่าอาจเกิดพายุฝนกระหน่ำก็ได้
แม้กระทั่งพวกเป่ยกงถังได้เห็นเธอแล้วก็ยังไม่กล้าถามเธอเลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
“ศิษย์พี่ของเจ้าเล่า”
“กลับไปแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างชิงชัง “อย่าใ
