กิน หลังจากนั้นก็นั่งลงข้างๆ รอให้เขาฟื้นขึ้นมา
“เจ้ายังไม่ออกมาอีกหรือ” เธอส่งเสียงในทันใด แต่รอบด้านกลับไม่มีเงาร่างใครเลยแม้แต่คนเดียว
“ข้าหมายถึงเจ้านั่นแหละ เจ้าตัวที่อยู่ในร่างอูหลิงอวี่น่ะ” เธอเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัว จึงเอ่ยขึ้น
ลำแสงสายหนึ่งวาบผ่าน กิเลนเพลิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซือหม่าโยวเย่ว์
“ที่จริงเจ้าจะออกมาเองก็ได้นี่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองกิเลนเพลิงแล้วพูดว่า “หากเมื่อครู่ข้าไม่ช่วยเขา เจ้าก็คงไม่ปล่อยให้เขากระแทกพื้นตายหรอกกระมัง”
กิเลนเพลิงมองซือหม่าโยวเย่ว์ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดเจ้าคนผู้นี้จึงได้โมโหเพราะเธอมากมายเช่นนี้ จนสุดท้ายทำให้วิญญาณทนรับผลกระทบของอารมณ์ไม่ไหว จึงได้เกิดเหตุการณ์เช่นน นี้ขึ้น
แต่นี่ไม่เหมือนกับการหมดสติก่อนหน้านี้ ในยามนี้มันเข้าออกร่างกายเขาได้อย่างอิสระ มิใช่ว่าออกมาไม่ได้เหมือนตอนอยู่ที่เทือกเขาผู่สั่วแล้ว
“เจ้านายของเจ้าเป็นอะไรไปหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม “อยู่เบื้องบนแล้วได้รับบาดเจ็บหรือ”
“หืม?” กิเลนเพลิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดซือหม่าโยวเย่ว์จึงได้ถามเช่นนี้ แต่ก็ยังตอบไปตามความจริง “เปล่านะ ทำไม
