ก็อยู่ไม่สุขแล้ว ทั้งสี่คนเห็นนางพูดออกมาเรื่องแล้วเรื่องเล่า หัวสมองก็แทบจะลืมประมวลผล
ที่แท้แล้วเจ้าคนผู้นี้มีสิ่งล้ำค่าอยู่กับตัวมากเพียงใดกัน!
มิน่าเล่าถึงได้มีพรสวรรค์ร้ายกาจ ที่แท้ก็มีของดีอยู่มากมายเช่นนี้นี่เอง!
ตระกูลซือหม่ามีสมบัติล้ำค่าอยู่มากมายถึงเพียงนี้ มีมากกว่ามรดกของพวกเขาหลายตระกูลรวมกันเสียอีก!
ทั้งสามมองซือหม่าไท่อย่างอิจฉา แต่เมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าเช่นเดียวกันกับพวกตน จิตใจจึงสงบลง ที่แท้แล้วสิ่งเหล่านี้ก็มิใช่ของตระกูลซือหม่า
แม้จะบอกว่าจิตใจสงบลงแล้วแต่กลับยิ่งสงสัยหนักขึ้น สิ่งของของนางมิใช่สิ่งที่ตระกูลซือหม่ามอบให้ แล้วนางไปได้มาจากที่ไหนกัน
เป็นของบิดาบังเกิดเกล้าของนาง หรือจะบอกว่าเป็นของหุบเขามารเทพเล่า
“ข้าหมดหนทางกับค่ายกลแล้ว และตัวข้าเองก็ขาดแคลนทรัพยากรเช่นกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่ตนทำได้มีเพียงแค่สิ่งเหล่านี้แล้ว จึงพูดพลางมองพวกเขา ผลปรากฏว่าถู กสายตาร้อนแรงของพวกเขามองจนตกใจสะดุ้งตัวลอย “พวกท่านเป็นอะไรไปน่ะ”
“แค่กๆ ไม่มีอะไรหรอก” ซือหม่าไท่กระแอมกระไอแล้วเอ่ยว่า “พวกเราจะ
