่อยๆ ย่อยข้อมูลกันไป
ทั้งสี่คนหยิบขวดหยกขึ้นมาคนละใบ ซึ่งภายในบรรจุยาวิเศษร้อยโคจรสิบกว่าเม็ด
ผู้อาวุโสหลี่มองดูยาวิเศษสีเหลืองทองแล้วดีใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
“สิ่งนี้แหละ สิ่งนี้แหละ เป็นยาวิเศษร้อยโคจรจริงๆ ด้วย เหมือนกับในตำนานไม่มีผิดเลย!”
“ในเมื่อโยวเย่ว์จัดการเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็รีบให้เด็กเหล่านั้นมารับยาวิเศษพวกนี้ไปกินกันเร็วๆ เพื่อชำระเอ็นตัดไขกระดูกตามประสงค์ของนางเถิด” ประมุขตระกูล ลซางค่อนข้างสงบ แต่ก็ยังตื่นเต้นมากอยู่ดี
“อืม กินกันให้เร็วหน่อยก็ดี” ประมุขตระกูลหั่วพูด
“เช่นนั้นก็ให้เด็กที่โยวเย่ว์เลือกเอาไว้พวกนั้นมาก่อนแล้วกัน” ซือหม่าไท่พูด
“ได้”
ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปยังเรือนของตน เพิ่งเดินออกจากเรือนหลักได้ไม่นานเท่าใดก็เห็นใครบางคนยืนรอเธออยู่ตรงประตูเรือนด้วยสีหน้าดำทะมึน
“ศิษย์พี่ ท่านมาได้อย่างไรกัน” เธอมองข้ามสีหน้าบูดบึ้งของเขาไป
อูหลิงอวี่เพียงแค่จ้องมองเธอโดยไม่พูดไม่จา สีหน้านั้นมีความโกรธเคือง ทั้งยังมี… ความน้อยใจด้วย
ความน้อยใจหรือ มีความน้อยใจได้อย่างไรกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูอย่างละ
