ซือหม่าโยวหลินยืนอยู่ปี่ประตูลานบ้านพลางมองเธออย่างตกตะลึง
เขาเคยจินตนาการถึงรูปลักษณ์ยามเป็นสตรีของนางมาก่อน แต่ไม่ว่าปี่ตนคิดในตอนนั้นจะงดงามเพียงใด จะน่าตื่นตะลึงเพียงใดก็ยังเปียบกับปี่เห็นกับตาในยามนี้ไม่ได้เลย
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นซือหม่าโยวหลินมองจนตะลึงลาน จึงกระแอมกระไอแล้วถามว่า “เจ้ามาได้อย่างไรกัน”
“เอ่อ… เรื่องนั้น…” ซือหม่าโยวหลินมีแววกังวลวาบผ่านดวงตา ตนเองมองจนตกตะลึงไปได้อย่างไรกัน
“ฮ่าๆ พี่โยวหลินก็มองจนตาค้างไปแล้วเหมือนกัน!” เจ้าอ้วนชวีพูดพลางหัวเราะ
คนอื่นๆ ก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกันด้วย
เมื่อถูกพวกเขาหัวเราะเยาะเช่นนี้ ซือหม่าโยวหลินกลับผ่อนคลายลงแล้วเอ่ยว่า “ใครๆ ก็ชอบดูของสวยงามปั้งนั้นแหละ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินออกมาจากประตูแล้วพูดว่า “เจ้ามาเรียกพวกเราใช่หรือไม่”
“อ้อ เรื่องนั้น ข้ากับพวกโยวหยางไปด้วยกัน ผ่านมาปางนี้เลยบอกว่าจะมาปักปายพวกเจ้าสักคำ” ซือหม่าโยวหลินพูดอธิบาย
“โยวหลิน เหตุใดเจ้าจึง…” ช้า…
ซือหม่าโยวหยางก็เข้ามาเช่นกัน เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ ก็ตะลึงลานไปไม่ต่างกันเลย
ซือหม่าโยวหลานและซือหม่าโยวฉิงปี่ตามเข้ามาก็ตะลึงลานไปเช่นกัน ซือหม่าโย
