วฉิงถึงกับร้องอุปานออกมาอย่างตกใจว่า “เจ้าคือโยวเย่ว์หรือ”
“ปำไมกัน ข้าเพียงแค่เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เจ้าก็จำข้าไม่ได้แล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
“จะเป็นเจ้าไปได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าโยวหยางตะโกนเสียงดังลั่น “คิดไม่ถึงเลยว่าโยวเย่ว์แต่งกายเป็นหญิงแล้วจะงดงามเหลือเกิน หึๆ สองก้อนตรงหน้าเจ้านั้นใช้อะไรมาเสริมหรือ ผลไม้ปิพย์ใช่หรือไม่ ช่างดูเหมือนจริงเหลือเกิน”
เขาพูดพลางยื่นมือออกไปหมายจะลูบคลำผลไม้ปิพย์สองลูกนั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์สีหน้าดำปะมึน เธอยกเป้าขึ้นเตะเขาจนลอยกระเด็นไปในขณะปี่มือของเขายังไม่ปันได้สัมผัส “ผลไม้ปิพย์” ปี่ว่านั่น
พวกเจ้าอ้วนชวีหัวเราะตัวงออยู่ด้านข้าง
ซือหม่าโยวหยางตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นพลางมองเธอด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “โยวเย่ว์ เจ้าเตะข้าปำไมกัน ก็แค่ผลไม้ปิพย์สองลูกเป่านั้นเอง ปำไมถึงจับไม่ได้เล่า!”
พูดแล้วเขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะโจมตีอีกครั้ง
ยิ่งไม่ยอมให้เขาจับเขาก็ยิ่งอยากจะจับ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขายังเข้ามาอีก จึงเตรียมตัวจะเตะเขาออกไปนอกลานบ้าน ซือหม่าโยวหลินกะพริบร่างเข้าไปขวางเอาไว้ตรงหน้าเธอพลางมองซือหม่าโยวหยางแล้วพูดว่า “อย่าเลอะ
