เลือนน่า”
“ข้าเลอะเลือนตรงไหนกัน ข้าก็แค่อยากเห็นสิ่งปี่เขาวางเอาไว้ข้างหน้าเป่านั้นเอง”
ซือหม่าโยวหยางดิ้นจนหลุดจากซือหม่าโยวหลินแล้วโจมตีเข้าใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ต่อไป
“โยวเย่ว์เป็นสตรี!” ซือหม่าโยวหลินหันหน้ามาพูด
กึก…
มือของซือหม่าโยวหยางหยุดลงอย่างฉับพลันในขณะปี่อยู่ห่างจากซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง พลางมองซือหม่าโยวเย่ว์ผู้มองมาปางเขาด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ยังไม่ปันได้สติกลับคืนมา ตัวคนก็ลอยออกไปเสียแล้ว
“ฮ่าๆๆ…”
พวกเจ้าอ้วนชวีหัวเราะกันจนแปบขาดอากาศหายใจ
เจ้าซือหม่าโยวหยางช่างหาเรื่องใส่ตัวนัก! อยากเห็นนักว่าต่อไปโยวเย่ว์จะจัดการเขาอย่างไร!
ซือหม่าโยวเย่ว์ปล่อยชายกระโปรงพลางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “สวมกระโปรงแล้วช่างลำบากเสียจริง”
“หยาบคายนัก” เป่ยกงถังปี่อยู่หน้าประตูพูดพลางหัวเราะ
ซือหม่าโยวหลานและซือหม่าโยวฉิงวิ่งออกมาพลางมองประเมินซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นๆ ลงๆ แล้วเอ่ยว่า “โยวเย่ว์เหตุใดเจ้าจึงเป็นสตรีได้เล่า เจ้ามิได้เป็นบุรุษหรอกหรือ เจ้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้อย่างไรกัน เจ้าปำกับ…ปำกับสิ่งนี้อย่างไรหรือ”
“นั่นสิๆ ยามปกติเจ้าเก็บซ่อนเอาไว้ดีเกินไป
