ั้นหน้าตาดีเก กินไปไหมเล่า!
ถ้าหากซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ คงจะโมโหจนกระอักเลือดตายแน่ และจะต้องอยากเรียกตัวอวิ๋นอี้มาอธิบายให้คนอื่นฟังให้ดีๆ
วันต่อมาซือหม่าโยวเย่ว์กำลังจัดการธุระของตนดังเช่นที่เคยเป็นมา ถึงแม้ผู้ที่มายังเรือนแห่งนี้จะมีเพียงน้อยนิดมาโดยตลอด แต่พวกเว่ยจือฉีก็ยังพบว่าหากคนเหล่านั้นไม่มาที่นี ได้ก็คงไม่มา ตอนที่ต้องมาที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่างก็ตัวสั่นสะท้านกันอยู่บ้าง
นี่ทำให้พวกเขาฉงนใจไม่น้อย
คนเหล่านี้เป็นอะไรกันไปหมดแล้ว โดยเฉพาะสายตาของพวกเขา เหตุใดจึงแปลกประหลาดกันไปหมดเล่า
ต่อมาพวกเขาจึงไปสืบเสาะดู คนเหล่านั้นหลบสายตาทว่าไม่พูดอะไร หลังจากนั้นซือหม่าโยวหยางจึงได้บอกเหตุผลกับพวกเขา
เมื่อได้ฟังความคิดของคนเหล่านั้น พวกเว่ยจือฉีต่างก็อดเบ้ปากไม่ได้
มิน่าเล่าสายตาที่คนเหล่านั้นมองพวกเขาจึงได้แปลกประหลาดถึงเพียงนั้น ที่แท้พวกเขาก็รู้สึกว่าในเมื่อซือหม่าโยวเย่ว์ชมชอบบุรุษ และพวกเขาแต่ละคนก็มีรูปโฉมไม่เลว แล้วต้อง
