มาอยู่ กับพวกเขาทุกวัน ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าควรรักษาระยะห่างกับซือหม่าโยวเย่ว์สักก้าว
เจ้าอ้วนชวีแหงนหน้าโอดครวญ “พวกเราก็อยากรักษาระยะห่างกับเขาเช่นกัน! แต่น่าเสียดายที่มิตรภาพของพวกเราช่างเหนียวแน่นและแสนบริสุทธิ์เหลือเกิน เฮ้อ…”
มิตรภาพอันเหนียวแน่นและแสนบริสุทธิ์ นี่คือคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์
“จะปล่อยให้พวกเขาเข้าใจเจ้าผิดๆ เช่นนี้ต่อไปก็ไม่ดีหรอกนะ” เป่ยกงถังพูด “ถึงอย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกัน”
“แล้วจะทำเช่นไรดีเล่า ให้บอกพวกเขาว่าโยวเย่ว์เป็นสตรีอย่างนั้นหรือ” เจ้าอ้วนชวีแสดงสีหน้าถูกใจ เขาเห็นด้วยกับความคิดนี้
คล้ายว่าพวกเขาจะยังไม่เคยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์แต่งกายเป็นสตรีเลย!
นางมีรูปโฉมงดงามเช่นนี้ หากแต่งเป็นสตรีจะต้องน่าตกตะลึงจนชวนให้น้ำลายหกเป็นแน่
ในตอนแรกซือหม่าโยวเย่ว์มิได้นำเรื่องนี้มาใส่ใจเลย แต่ต่อมาเธอก็พบว่าทุกคนดูหวาดกลัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขนาดที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจในการบำเพ็ญของทุกคนแล้ว
แม่กระทั่งบรรดาตาเฒ่าอย่างซือหม่าไท่ ยามที่มองเธอก็ยังแฝงไว้ด้วยการพินิจพิจารณาจางๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองท้องฟ้าอย่างจน
