ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ทุกคนล้วนกินอาหารสุกกันทั้งนั้น”
“อาหารสุกคืออะไรหรือ” เสี่ยวเมิ่งถามต่อ
“อีกประเดี๋ยวให้พวกเขาทำให้เจ้าสักหน่อย เจ้ากินแล้วก็จะรู้เองนั่นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ดี” เสี่ยวเมิ่งพยักหน้าอย่างดีใจ
เจ้านายมิได้ด่านาง ทั้งยังบอกว่าจะทำอาหารสุกให้นางกินอีก เจ้านายช่างแสนดีเหลือเกิน!
“เช่นนั้นตอนนี้พวกเราไปล้างเนื้อล้างตัวกันก่อนดีกว่านะ” เธอลากนางออกจากเล้าแล้วพูดว่า “เจ้าวิญญาณน้อย ไปปรุงไก่ฟ้ากลับมาที อืม… ปรุงสัตว์ป่าอย่างอื่นมาด้วยล่ะ”
“ตะกละนัก!” เจ้าวิญญาณน้อยปรากฏตัวขึ้นแล้วมองเสี่ยวเมิ่งพลางเอ่ยขึ้น
แต่ในดวงตานั้นกลับมิได้มีแววตำหนิมากมายสักเท่าใดนัก
สัตว์ป่าภายในเจดีย์วิญญาณมีอยู่มากมาย มันกำลังรู้สึกว่าระยะหลังๆ มานี้สัตว์ป่าเพิ่มจำนวนขึ้นเร็วเหลือเกิน ไม่มีทางหมดแน่นอน
หลิงหลงนั่งอยู่บนหัวไหล่ของเจ้าวิญญาณน้อยพลางเอ่ยว่า “เจ้านายช่างอ่อนโยนกับเสี่ยวเมิ่งเหลือเกิน”
“กับเจ้าก็อ่อนโยนมากเช่นกันนั่นแหละ” เจ้าวิญญาณน้อยพูดจบแล้วพานางไปจากที่นั่นเพื่อไปจับสัตว์ป่า
“เป่ยกง อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าก็ทำของกินได้ตามใจชอบเลยนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดแล้วพาเสี่ยวเมิ่งจากไป
ท
