ิ้งคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกลุ่มหนึ่งเอาไว้
“ข้าสงสัยว่าเหตุใดโยวเย่ว์ถึงได้ดีต่อสัตว์อสูรแห่งฝันร้ายตนนี้เหลือเกิน” เจ้าอ้วนชวีถาม
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน มิได้ดีแบบธรรมดาเสียด้วยสิ” เว่ยจือฉีพูด
“ออกจะแตกต่างกับยามปกติอยู่สักหน่อยนะ” โอวหยางเฟยเอ่ยอย่างเห็นด้วย
“เป็นไปได้ว่าอาจมีเหตุผลอะไรกระมัง” เป่ยกงถังพูด
“กุ๊กๆ…”
“จิ๊บๆ…”
“กาๆ…”
ทันใดนั้นสัตว์ป่าฝูงหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในเล้า เสียงของแต่ละชนิดดังก้องไปทั่วทุกทิศ
“มากมายเช่นนี้…” เป่ยกงถังหยิบขนที่ปลิวมาติดผมออกพลางเอ่ยว่า “เริ่มปรุงกันดีกว่า ไม่อย่างนั้นอีกประเดี๋ยวโยวเย่ว์ออกมาแล้วจะยังทำไม่เสร็จนะ”
พวกเว่ยจือฉีต่างกลั้นหัวเราะแล้วพยักหน้า ก่อนจะเริ่มลงมือทำ
“อยากรู้จริงๆ ว่าเหตุใดโยวเย่ว์จึงได้อ่อนโยนต่อเสี่ยวเมิ่งถึงเพียงนั้น…”
ซือหม่าโยวเย่ว์พาเสี่ยวเมิ่งไปยังห้องอาบน้ำของตน ซึ่งในสระน้ำได้เตรียมน้ำเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
“เจ้านาย นี่จะทำอะไรหรือ” เสี่ยวเมิ่งถามพลางมองสระน้ำอย่างใคร่รู้
“นี่คือการอาบน้ำ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าถูกกักขังเอาไว้ที่นี่มาเนิ่นนาน มาอาบน้ำให้ดีๆ ก่อน หลังจากนั้นค่อยไปกินอาหารรสเลิศหอมกรุ่น”
“เจ้านาย เหตุใดจึงต้องอาบน้ำก่อนแ
