นหน้าผากแล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีวันที่ข้าทำอาหารให้ผู้อื่นกินด้วย”
“เจ้านาย พวกนี้ให้ข้ากินทั้งหมดเลยหรือ” เสี่ยวเมิ่งถาม
“ใช่แล้ว ไปกินเสียสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์จูงนางมาที่ข้างโต๊ะอาหาร แล้วมองดูนางเอื้อมมือไปคว้าไก่ย่างตัวหนึ่งมาเริ่มต้นกัดกิน
ตอนที่เสี่ยวเมิ่งกินคำแรกก็มิได้รู้สึกว่าสิ่งนี้อร่อยแต่อย่างใด จึงขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อนึกถึงที่ซือหม่าโยวเย่ว์บอกว่านางเป็นมนุษย์คนหนึ่งแล้ว ก็ต้องกินอาหารปรุ งสุกเหมือนมนุษย์ จึงได้กัดฟันเคี้ยวกินต่อไป
หลังจากกินไก่ตัวแรกหมดแล้ว นางก็เหมือนจะค่อยๆ ชอบอาหารที่มีรสชาติแปลกประหลาดต่างๆ นานาเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกว่าอาหารสุกก็มิได้กินยากถึงเพียงนั้น จากนั้นจึงเริ่มกิน นอย่างดีอกดีใจ
ไม่นานนักอาหารที่พวกเป่ยกงถังทำก็เข้าไปอยู่ในท้องของเสี่ยวเมิ่งจนหมด
